-
'Bardzo ładne plakaty. Jakość jest świetna i dostaliśmy je naprawdę szybko!'
-
'Sklep, do którego naprawdę warto zajrzeć. Ogromny wybór plakatów. Spędziliśmy tam ponad godzinę!'
-
'Świetne miejsce na prezent. Ceny są naprawdę dobre, a na miejscu mogą też wszystko oprawić i zapakować.'
O artyście
Julie de Graag potrafiła oddać całą sylwetkę zwierzęcia jedną wyrytą linią. Holenderska artystka kształciła się w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze. Zasłynęła przede wszystkim z drzeworytów — techniki, która wymaga decyzji o tym, co usunąć, a co pozostawić. W studiach zwierząt stosowała tę dyscyplinę do bliskich, codziennych tematów, zamiast szukać widowiskowych scen. Siedzący rudy kot pokazuje, jak wiele wyrazu potrafiła zachować, upraszczając formę. Na reprodukcji ten domowy towarzysz skupia na sobie uwagę zwykle poświęcaną oficjalnemu portretowi, nie tracąc przy tym swojej wyraźnie kociej powściągliwości.
Dzieło
Kot nie potrzebuje szczególnej okazji, by przyciągać uwagę. Siedzący rudy kot z 1918 roku nadaje codziennemu tematowi trwałość portretu. Nie ma tu reklamowego przekazu do rozszyfrowania: samo zwierzę jest wystarczającym powodem, by się zatrzymać i patrzeć. Data wiąże tę grafikę vintage ze studiami zwierząt, które stanowiły ważną część twórczości de Graag. Jej znaczenie tkwi w uznaniu znajomego stworzenia za temat wart dłuższej obserwacji, a nie jedynie przelotną obecność w domu. Gdy dziś wybierasz plakat vintage, takie skupienie na zwierzęciu pozwala ci nawiązać więź z domowym życiem sprzed stulecia.
Styl i cechy charakterystyczne
Dwoje ciemnych oczu patrzy na ciebie spod rudego czoła, a spiczaste uszy przecinają czerń otaczającą głowę. Pod pyskiem rozjaśnia się pierś. Niżej wijące się pasy tworzą niemal lustrzane pętle na ciele siedzącego kota. Ogon biegnie przed przednimi łapami; drobne ciemne kreski zaznaczają palce. Cienka jasna linia przechodzi za kotem, ledwie naruszając ciemne tło. U góry inicjały i data zajmują przeciwległe rogi wewnątrz pomarańczowej obwódki. Ta minimalistyczna grafika ze zwierzęciem prowadzi wzrok od bezpośredniego spojrzenia ku powtarzającym się krzywiznom w sierści.
We wnętrzu
Wyobraź sobie kącik do czytania, w którym późne popołudniowe światło pada na dębowy fotel, a Siedzący rudy kot wisi tuż nad jego oparciem. Wąska czarna rama nawiązuje do ciemnego tła, zaś ruda sierść ociepla jasną, otynkowaną ścianę. Zostaw wokół tego pionowego plakatu dość miejsca, by spokojne spojrzenie było widoczne także z drugiego końca pokoju. Kot staje się wtedy towarzyszem lektury, a nie jednym z wielu obrazów ginących w gęstej kompozycji. We wnętrzu urządzonym wokół tego cichego rytuału grafika wyznacza konkretny punkt skupienia: siedzące zwierzę czuwające obok fotela.